ЯНЗАГАХАН : ИХ УЛС ТӨР ДАХЬ SEX /3-р хэсэг/

Мутарласан хэдэн үгс минь

Хэмнэлийн аясаар

Янзагахантай энд аминчилж болно

ИХ УЛС ТӨР ДАХЬ SEX /3-р хэсэг/

1-р хэсгийг энд дарж уншина уу.

2-р хэсгийг энд дарж уншина уу.

"Халтуурчид”

“Хэрэв та, Ирина Муцуовна, эрэгтэй хүн байсан бол ч...ялангуяа намдуу сайхан хоолойтой эр байсан бол,” - гэж бодлогширонгуй хэлээд улс төрийн технологич залуу намайг “лабораторийн харцаар” шинжив. Би ч санал нийллээ: нээрээ, намдуу хоолойтой эр хүн ч догь шүү...Гэхдээ энэ технологич залууд баяртай гэж хэлээд явуулсан. Тэгэхгүй бол, нэг л мэдэхэд би, Хакамада биш,харин тархиндаа сонгуулийн өмнөх өрсөлдөөний сум зоолгочихлоо хэмээн толгойгоо дангинатал боочихсон цэнхэр нүдэн залуу Александр Белов болоод хувирчихна. Уул нь ч,толгойдоо буудуулсан гэж жүжиглэх нь харьцангуй хүмүүнлэг хувилбар л даа. Ерөнхийлөгчийн сонгуульд өрсөлдөж байх үед минь манай нөхөр хүүхэд хоёрыг хулгайлагдсан гэх жүжиг тавъя гэж надад нэгэн улс төрийн технологич санал болгож байсан юм даг.

-Та бод доо?Хэвлэл мэдээллийнхэн шуугиад л, ард түмэн таныг өрөвдөн хайрлаад л, телевизийн бүх сувгаар та доголон нулимсаа арчсанаа, хөмхийгөө зуун “ намайг юу ч зогсоож чадахгүй, би эцэстээ хүртэл тулалдана” гэж хэлж байгаа ролик гараад л... Өрсөлдөгч нар чинь биеээ хамгаалахаас өөр гарцгүй болно, гэхдээ хэн ч тэдэнд итгэхгүй нь мэдээж. Тэгээд тэдний рейтинг навс унаад, харин таных бол суга өсөөд л...

Орос Улс дахь улс төрийн технологийн зах зээл дэндүү бохир, дэндүү мэргэжлийн бус байгаа. “Сонгогдохын өвчин туссан”, гэхдээ яаж дээшээ гарах механизмын тухай ойлголт ч байхгүй гэнэн мангардуу хүмүүсийг шулах ганцхан зорилготой. Ийм амьтан олдонгуут- түүн рүү бүгд шаваад ирдэг. Хамгийн гол нь, мөнөөх мангар нь мөнгөтэй байвал л боллоо. Остап Бендер: ”Хүн амаас мөнгийг нь шударгаар салгаж авах олон арга байдаг” гэж хэлдэг түмэн зөв. Манай улс төрийн технологи бол энэ олон аргын нэг нь. Жишээ нь, та юу гэж бодож байна, ерөнхийлөгчид нэр дэвшигч 4 хүнийхээ хамт Санкт-Петербург руу 2хоногийн хугацаатай яваад ирэхэд хэр их мөнгө орохов? Надаас 150000 /зуун тавин мянган /доллар нэхсэн гээд бод! Төсвийг нь харсан чинь онгоцны таван тийз л гэхэд 10 000 доллар, зочид буудлын зардал нь хоногт мөн л 10000, хурлын танхимыг 2 цаг түрээслэхэд 25000, бусад зардал нь ч иймэрхүү “үнэмшилтэй” юм хийсэн байв. Би сонирхлоо: Та нар биднийг хувийн “Боинг”-оор авч явах гэж байгаа юм уу? Петр хааны ордонд байрлуулах юм уу? Сонгогчидтой хийх уулзалтыг Эрмитажийн хааны суудлын их танхимд зохион байгуулах гэж байгаа юмуу? Ийн наймаалалцсаны үр дүнд өнөөх төсөв маань 5 дахин багасаад ирлээ. Тэд нарын хэн нэг нь ичмэр аядсан гэж бодож байна уу? Огтхон ч үгүй. Дараачийн арга хэмжээний анхны төсөв арай бага “панаалтай” байсан гэж бодож байна уу? Яг шд... Тэд чинь үйлчлүүлэгчээ хүн гэж үздэггүй юм. Нэг муу мангар амьтанд, мангар гэдгээ сонгогчдоос хэрхэн нууж, ухаантай царайлахыг зааж өгч байгаа юм даг уу даа. Өөрсдийгөө “пиардахад” ч энэ нь их хэрэгтэй. Үйлчлүүлэгч нь ялсан тохиолдолд хамаг гавъяа тэднийх болно: Ийм мангар амьтныг бид нар Л ялуулж чадаж байгаа юм гэнэ. Ялаагүй тохиолдолд: ийм мангар амьтныг бид нар Ч ялуулж чадсангүй гэнэ.

Хэн ч биш байсан амьтныг ХҮН болгож чаддаг мэргэжлийн технологичид бол хахууль авдаггүй цагдаа нартай хамт номын тавиурууд дээр л байдаг байх. Амьдрал дээр бол,их л бодож, учиргүй ажил хэрэгч дүр эсгэсэн амьтад л гүйлдээд байна. Үс нь дандаа босчихсон, нүд нь дандаа бүлтийчихсэн, энд тэндээс нь гранат мэт багц багцаараа гар утас унжчихсан...Эгээтэй л окопны ирмэг дээр зогсчихсон, дайсны танкны цувааг зогсоох гэж байгаа байлдагч мэт. Хэрэг дээрээ бол тэд юуг ч зогсоох гээгүй. Юун танкны дор өөрсдөө орох...Харин үйлчлүүлэгчээ бол – ёстой л пажааласт: хаашаа ч, юуны ч дор шургуулахдаа тоохгүй. Гэхдээ, мэдээж, мөнгөө төлснийх нь дараа. Өөрсдөө бол олон хүнтэй газар байхаас сүнсээ зайлтал айна, сонгогчид хэмээх ард түмнийг “архи, зодоон, балалайк” гэсэн түвшинд л муухан төсөөлнө.

Бүрээ бөмбөртэй

Нэг удаа би Америкт, А. Гор сонгогчидтойгоо супермаркетад уулзалт хийнэ гэхээр нь яваад очив. Бөөн бөмбөлөг, бишгүүр, сэтгэл бадраасан хөгжим...Сонгогчид дороо бүжиглэн нэр дэвшигчээ хүлээж байлаа. Тэгсэн, нэг хөгжилтөй хар хүүхэн гүйж гарч ирээд микрофоны дэргэд бүжиглэнгээ: “Өнөөдөр бид... хэнтэй уулзах гэж байгаа билээ?... Манай улсын хамгийн сайхан, хамгийн шилдэг, хамгийн хамгийн...Хэн билээ? Энэ бол бидний...бидний...Йес, йес!!! Бидний Гор!!! Дараа нь рэп-бүжигчин, наранд борлосон царайтай ковбой, шорт өмссөн настай эмэгтэй гэх мэтээр янз бүрийн хүмүүс гарч ирээд л байдаг, гарч ирээд л байдаг, хүмүүсийг халаагаад л байдаг, хөөрүүлээд л байдаг. Цагийн дараа, хүмүүсээс бараг утаа гарч эхлэх үед л нэг юм “Өвлийн өвгөн маань хаана байна аа? Дуудах уу?... Өв-лийн өв-гөн...өв-лийн өв-гөн..” Гор гараад ирлээ. Хүмүүс чив чимээгүй болоход, тэрээр пиджакныхаа халааснаас цаас гаргаж ирээд 15 минут орчим хугацаанд нойр хүргэм юм уншсанаа, өнөөх “шпи”-гээ нугалаад, халаасандаа буцаагаад хийчихэв. Тэгээд, одоо л нэг харцаа өргөж бэлдсэн хошигнолоороо харвав. Хүмүүс ч хөхрөөд, дэвхцээд, орилоод, бөөн баяр хөөрт автаад явчихав. Уулзалт дээр шууд лидерээ гаргаад ирдэггүй юм байна. Энэ энгийн, гайхамшигтай үр дүнтэй аргыг би дуурайж хэрэглэхийг хүсээд- хүсээд нэг ч удаа чадаагүй. Манай нөгөө, ард түмнийг дураараа удирдаж, хүссэнээ хийлгэж чадна гээд гайхуулаад байдаг “мэргэжилтнүүд” мөнөөх ард түмнээ натурал хэмжээгээр нь харахаараа сүнс нь зайлсан мэт хөшчихдөг юм билээ. Тайз руу тэднийг яаж ч түлхээд гаргаж чадахгүй байгаа юм чинь. Нэмэлт төлбөр, шагнал урамшуулал амлаад ч нэмэргүй юм билээ.

Харин тэд стадион дээр гала-концерт зохион байгуулах аймаар дуртай. Тэрэн шиг сайхан юм тэдний хувьд үгүй: төсөв мөнгө нь их, дуучид дуулаад л, үзэгчид орилолдоод л байж байна, харин тэдэнд өөрсдөд нь бол хийх юм юу ч байхгүй юм чинь, сайхан байлгүй яахав? Нэр дэвшигчид нь, одуудын хит дуунуудын завсар зайгаар микрофон барьж гарч ирээд өөрсдийнхөө уриа лоозонг хашгиран гүйнэ. Тэгэхдээ өөрсдийгөө поп одууд гэж боддог юм уу, эсвэл анхны христууд гэж төсөөлдөг юм уу, үгүй бол Чилийн дарангуйлагчтай адилтгаад ч байдаг юм уу, бүү мэд, нээх баяссан амьтад л гүйгээд байна. Би л лав өөрийгөө шал тэнэг амьтан шиг л харагдаж байгаа байх даа гэж бодоод байсан. Тэгэж бодсон маань яг зөв байсан байна лээ: нэгэн тоглолт дээр сонгогчид намайг “Yesterday”-г дуулаадхаач гэж авдаг байгаа? Йоко Онотой андуурсан юм байлгүй? Аргагүй ч юм уу даа: рок хөгжимчдийн дунд зогсож байгаа япон царайтай бүсгүй Йоко Оногоос өөр хэн байх вэ дээ? Астраханкинаг байсан бол ямар дууг дуул гэх байсан бол? “Ой мороз, мороз”-ыг л дуул гэх байх даа?

Ийнхүү, манай улс төрийн технологичид гэгдэх сайн дурынхан одоогоор найр цэнгүүн зохион байгуулагчдын хэмжээнд л байна.Яахав, ялах тохироогоо хийгээд бүхнийг зохицуулчихсан нэр дэвшигчид, илүүдээ гарсан мөнгөтэй бол, сонгуульд өрсөлдөж байгаа дүр үзүүлэнгээ цагийг хөгжилтэй өнгөрөөх зорилгоор тэднийг хөлслөхөд болохгүй юм байхгүй л дээ. Гэхдээ л, гадаадын фирмүүдийг хөлсөлсөн нь дээр. Амралт зугаа цэнгээ зохион байгуулах тал дээр тэд манай эднийг дагуулахгүй, хол хаяна. Ёстой “зад авна”.

Саяхан би элит зэрэглэлийн супермаркетийн нээлт-сурталчилгааны баярт уригдаад очлоо. Баярын “цэсний гол хоол нь” олны танил, нэртэй цуутай хадагтай нар “от кутюр”, эсвэл өөрийнхөө авдарны ёроолоос гаргасан хуримын даашинз өмсөн үзүүлэх явдал байлаа. Ухаандаа, зохион байгуулагчдын төлөвлөснөөр бол, телевизийн нэрт хөтлөгчид, жүжигчид, эстрадын одууд болон улс төрч Ирина Хакамада, бяслаг хиаман дундуур сүйт хүүхнүүдийн дүрд хувилан алхах ёстой байв. Гэтэл энэ сүйт хүүхнүүдийн хамгийн залуу нь л гэхэд гуч хол давсан настай гээд бод доо? Манай ард түмэн юмыг олж шоглохдоо ямар гаргуун билээ гэдгийг бодсон хүн байхгүй бололтой. “Энэ дэлгүүрт зарагдах хүнс, энэ сүйт бүсгүйчүүдийн адил “шив шинэхэн” байх юм байна” гээд л шоглоно гэдгийг бодсон мэргэжилтэн мэдээж бүр байхгүй... Би манай гял цал одуудыг энд гомдоох гээгүй юм шүү. Тэд маань хорхойд хоргүй хүмүүс. Өөрсдийнхөө паралель ертөнцдөө амьдраад л, хэнд ч гар хүрэхгүй, улс төрд шургах гэж зүтгэхгүй, гадаадын төсөв хөрөнгөнөөс чимээгүйхэн шиг зулгаачихаад л сууж байдаг улс. Би тэдний өмнө малгайгаа аван мэхийхэд ч бэлэн байна: өнөөдөр Орос улсад эрх чөлөөтэйн дээр баян хангалуун, тэгсэн мөртөө хэнд ч (засаг захиргааныханд ч, төрийн түшээд ч, цагдаагийнханд ч) худалдагдахгүйгээр амьдарч чадаж байгаа нь цөөхөн шүү дээ?

Тэр ягаан малгайтай- хэн бэ?

Нэг ч технологич надад яаж хувцаслах талаар тайлбар өгөөгүй. Өнөөх л товчоо таслаж унагаах мэтийн тэнэг зөвөлгөө л өгдөг байсан. Тэд чинь дандаа эрчүүдтэй ажилладаг байсан шүү дээ. Эрчүүдийн рейтинг ямар тэдний өмссөн өмдний загвар хийцээс шалтгаалах биш, бүгд л ижил юм чинь. Цамцны нь зах хиргүй байна уу? Оймс нь ойролцоо өнгөтэй байна уу? Зангиа нь хажуудаа гарчихаагүй байна уу? Тэгвэл тэгээд л боллоо шд. Чубайсд Жириновскийн пиджакийг, Явлинскийд Путиныхыг өмсгөчихлөө гэхэд хэн ч үүнийг анзаарахгүй өнгөрнө. Харин Любовь Слискад - Валерия Новодворскаягийн нэлэмгэр хувцсыг өмсгөөд, Новодворскаяд - Слискагийн бие барьсан костюмыг өмсгөчихвөл яахав? Эсвэл Валентина Матвиенкод Ирина Хакамадагийн хувцсыг өмсгөвөл яах вэ? Тийм Матвиенког өөрийнх нь бие хамгаалагчид ч танихгүй, хотын захиргаа руу нь ч оруулахгүй биз дээ? Ирина Хакамада хэрэв торон цамц, “годе” загварын банзал өмсчихвөл Ирина Хакамада биш болчихно шүү дээ. Эрэгтэй хүний хувьд, хамгийн гол зэвсэг нь түүний толгой ба ааш маяг нь байдаг. Бусад зүйл нь зүгээр л ашигтай - ашиггүй нэмэлтүүд болдог. Харин эмэгтэй хүн бол шал өөр. Тэр л эмэгтэйн өөрийн гэсэн дүр төрхийг бүрдүүлэхэд хувцаслалт хамгийн чухал байрыг эзэлдэг. Үүний тухай хичнээн олон кино хийгдсэн, хичнээн олон жүжиг тавигсан, хичнээн олон ном бичигдсэн байдаг билээ? Тэдгээрийн үйл явдлын хамаг зангилаа нь ердөө л, гол баатар эмэгтэй хувцсаа сольсноор - царай муут байснаа үзэсгэлэнт бүсгүй, гудамжны янхан байснаа намбалаг хатагтай, хүйсийг нь тодорхойлоход ч хэцүү хачин юм байснаа дур булаам босс эмэгтэй болон хувирдаг биз дээ? Эрчүүдийн тухай иймэрхүү зохиолууд байдгийг би санахгүй л юм байна.

Ноднин жил манай нөхөр бид хоёр мөн гэр бүлийн хоёр болох найзуудтайгаа гадаадад очиж амарваа. Би чемодан энэ тэрийг үзэн яддаг болохоор цүнхэнд хэдэн футболк, жинсэн өмд, саравчтай малгай хийгээд л болчихов. Харин найз хүүхэн маань бүхий л хувцсаа авчирсан байв. Тэрээр шоу үзүүлж байгаа загвар өмсөгчөөс ч олон удаа хувцсаа солих агаад энэ нь манай нөхөрт их таалагдаж байгаа бололтой, түүнтэй сээтэгнээд жигтэйхэн байв. Нэг хоёр хоногтоо би гүрийгээд л байв: яадгийн би жинстэйгээ л байна, та нарыг рестораны хаалгач оруулаад, намайг болохоор оруулахгүй л байгаа биз, тэрэнд гутраад байх ч юм алга... Болино л биз...нээх их хүсээд байсан ч юм алга... Шөнө 2 цагийн үед сэрсэн чинь нөхөр маань ирээгүй л байна. “Яршиг л байна, больё, залхлаа, би ямар хогон дотроос олдсон юм уу, тэгэж ярьвал би чинь Оросын хамгийн нэртэй эмэгтэй шүү, би бол ухаантай, дажгүй бие хаатай, тэгэхээр ер нь нөхрөөсөө салъя...” ийм бодлууд толгойд хуй салхи мэт эргэлдэн орж ирэв. Энэ сайхан бодлоо тээгээд цаашаа нойрсов. Өглөө нөхөртөө хэллээ... би найз шигээ гоё бие, гоё хувцасгүй юм чинь хоёулаа салсан нь дээр юм байна гээд. Тэгсэн, манай нөхөр тачигнатал хөхрөөд явчихав. Элгээ хөштөл хөхөрснөө, надад ухаангуй хайртай гэж хэлээд, одоо хоёулаа гараад, такси аваад, эндхийн хамгийн гоё дэлгүүрт очоод чамд бүх юмыг авъя гэлээ. Тэгээд бид явлаа, бүгдийг авлаа. Тэр өдрөө би хувцсаа таван удаа солилоо. Оройн хоолны үеээр ресторан тэр чигээрээ намайг ширтэж байлаа. Сиротинский маань намайг эргүүлээд л...

Улс төрийн технологи дахь хувцаслалтын асуудал руугаа эргэж оръё. Парламентын сонгуулийн үеээр манай нам намайг Екатерина Ляховатай телевизийн халз мэтгэлцээнд ор гэв. Ер нь бол би хоёр эмэгтэй хүний халз мэтгэлцээнд дургуй л дээ: нийтийн байрны гал тогооны өрөөнд болдог хэрүүл шиг л харагддаг юм. Гэвч одоо яая гэх вэ, татгалзахаар хайран үнэгүй эфир болох гээд байв. Орохоор шийдлээ. Екатерина юу ярихыг, би юу гэж хариулах вэ гэдгийг ерөнхийд нь би төсөөлж байсан болохоор халз мэтгэлцээний маань хамгийн гол бэлтгэл нь хувцсаа зөв сонгох асуудал л байв. Технологичид намайг тод хөх пиджак өмс, яагаад гэвэл хөх өнгө бол сайхан сэтгэл, итгэл найдварын билиг тэмдэг, эсвэл хүрэн өнгийн ноосон даашинз өмс, учир нь хүрэн өнгө бол газар шорооны өнгө болохоор үзэгчид таныг газрын бурхан Деметратай зүйрлүүлж хүлээж авах болно гэж зүтгэв. Гэвч би өөрийнхөөрөө шийдэж цагаан сорочкан цамц өмсөөд дээр нь хар зангиа зүүчихэв. Тэгээд буруутаагүй, яг оносон байсан. Екатерина харин эмэгтэйлэг цамц, банзал, өндөр нарийн өсгийтэй туфль гээд - тэр аяараа эмэгтэй, эмэгтэй, эмэгтэй ирэв... Мэтгэлцээний дараа надад маш олон хүн: “чиний цамц, зангиа хоёр чинь ярьж байгаа юмнаас чинь илүү чамайг тодорхойлж харагдсан шүү. Шууд л эрс ялгаатай хоёр дүр босоод ирсэн. Нэг нь зөвхөн жендерийн асуудлаар л ажилладаг эмэгтэй улс төрч, нөгөө нь бүх асуудлаар өрсөлдөх чадвартай эмэгтэй улс төрч.”

Үйлчлүүлэгч хэзээд буруутна

Би “новширч” байгаа юм биш. Зүгээр л харьцуулах юмтай болоод л тэр. Ерөнхийлөгчийн сонгуульд өрсөлдөж байх үедээ би Америкт уригдсан юм. Улс төрийн нарийн дэг жаягтай Америк улс, ер бусын марзан амьтан улс төрийн тавцанд гараад ирвэл ихэд сонирхон дэмждэг. Хэрэв ямар нэгэн улс орон ерөнхийлөгчөөрөө ДОХтой, төрөлхийн тахир дутуу, өнгөт арьстан, уламжлалт бус хүйстэй эсвэл ижил хүйстнээ сонирхдог гэх мэтийн марзан амьтныг сонгочихвол Америкийн сэтгэл зүрхийг шууд л эзэмдэх болно. Тийм болохоор Орос Улсад ази гаралтай, европ имиджтэй, тэгээд бас эмэгтэй – ийм 100% марзан этгээд ерөнхийлөгчийн сонгуульд өрсөлдөөд гараад ирэнгүүт, америкчууд энэ марзан амьтныг авчирч байгаад сайтар эргүүлж тойруулж үзмээр санагдсан хэрэг. Бас баярласан юм шиг байна лээ: Оросод ийм явдал байж болж байгаа бол, магадгүй, Орос улс тийм ч найдваргүй болчихоогүй юм байна гэж. Ер нь глобал ертөнцөнд эмэгтэй хүн байх их ашигтай. Эм хүйс гэдэг өөрөө шууд л, маш хүчтэй үнэгүй пиар болж өгдөг. Тэнд эрэгтэй улстөрч өөртөө анхаарал татахын тулд галзуурмаар их хөрөнгө зарцуулах ёстой байдаг бол эмэгтэй улстөрч харин, ямар нэгэн хүч гаргаж, хөдөлгөөн хийхгүйгээр л бүхний анхаарлыг өөртөө татчихдаг: ховор юм үнэтэй гэж энэ. Ийнхүү уригдаад, эргэлзэж - эргэлзэж явлаа, яг сонгуулийн кампанит ажлынхаа дундуур. Америкт очингуут минь тэндхийн улс төрийн технологичид намайг халамжиндаа аваадахав. Манайх шиг, бөөн амбиц болон өөрсдийнхөө амьдралыг дээшлүүлэх зорилго л өвөртөлсөн охид банди нар биш юм аа, тэд нар нь. Буурал үстэй, ухаан гэрэлтсэн царайтай агаа нар байдаг юм байна. Урьд нь конгрессмен, эсвэл төрийн департаментын гишүүн байсан, танил тал холбоо сүлбээ ихтэй, улс төрийн тэмцлийн агуу их туршлагатай хүмүүс байх. Цагтаа тэдний намууд нь ялж ч байсан, ялагдаж ч байсан болохоор зохих тогоонд хангалттай чанагдсан хүмүүс гэсэн үг. Тэгээд, эдгээр хүмүүс намайг тойрон суугаад эхний асуултаа тавьлаа:

-Таны сонгуулийн өрсөлдөөний гол мессеж юу вэ?

-Би ерөнхийлөгч болох гэж ерөнхийлөгчийн сонгуульд орсон юм биш. Оросод биеэ даасан институтууд байхгүй. Засгийг ард түмнээ тоодог болгохын тулд хүч хэрэгтэй. Энэ хүч хэзээ гарч ирдэг вэ гэхээр, хүмүүс саналаа одоогийн ерөнхийлөгчид биш, харин өөр нэр дэвшигчид өгсөн цагт гарч ирдэг. Тиймээс, одоогийн ерөнхийлөгч маань өөрийнх нь явуулж байгаа бодлогыг дургуйцдэг хүмүүсийг сонсоосой гэсэндээ л би энэ сонгуульд нэрээ дэвшүүлсэн юм. Хакамадагийн төлөө Хакамадад саналаа өгөх биш, өөрсдийнхөө төлөө Хакамадад саналаа өгөөрэй. Засагт өөрийнхөө дуу хоолойг хүргэе гэвэл Хакамадад саналаа өгөөрэй.

- Ёстой янзын, танд бидний зүгээс зөвөлгөө өгөхийн ч шаардлага алга. Яг зөв хийсэн байна, - гэж буурал агаа нар хэллээ.

-Дараагийн пункт: Тантай Оросын асуудлаар ажилладаг конгрессменууд уулзаж таны санал бодлыг сонсох хүсэлтэй байна. Бас Кондолиза Райсд та их сонин байгаа тул уулзъя гэж байна. “Бид хоёр хоёулаа марзан болохоор”-гэж дотроо би нэмлээ. Конгрессменүүдтэй та Орос улс “их наймд” байх уу үгүй юу гэдгийг хэлэлцэх үеээр уулзах болно. Харин Кондолиза Райс албан бус этгээдийг хүлээн авч уулзах эрхгүй болохоор таныг түүний нарийн бичгүүдийн нэг нь хүлээн авч уулзна. Энэ үеээр Кондолиза цай уухаар явж байгаад тантай “тааралдах” болно.

Энэ хоёр хоногт бид маш их ажил амжуулсан даа. Бүх юм шидийн юм шиг л бүтэж байв. Кондолиза Райс ч яг хэрэгтэй үед, хэрэгтэй кабинет рүү “санамсаргүй” орж ирээд л, бусад хүмүүсийн нэр усыг ч би түгтрэхгүй хэлж уулзаад л /надад тухайн хүний тухай мэдээллийг уулзахын яг өмнө нь өгдөг байсан юм/, телевизийн дэлгэцнээ ч би гэж цоглог бөгөөд өөртөө итгэлтэй айхтар амьтан харагдаад л. Яагаад гэвэл надад унтах, амрах цаг өгдөг, хамгийн гол нь намайг зогсоо зайгүй магтчихдаг байлаа: та янзын байна, та биеэ яг зөв авч явж байна, танд ямар ч улс төрийн технологичийн хэрэг алга гээд л. Би бүүр итгэчихэж байгаа юм чинь, өөрийгөө хосгүй мундаг, бүхнийг чадах болно гээд. Айлчлал биш, харин өөрийгөө үнэлэх үнэлэмжийг дээшлүүлэх, дотоод нөөцөө идэвхжүүлэх зорилготой сэтгэл зүйн эрчимт эмчилгээ шиг л байв. Америкийн ерөнхийлөгчийн сонгуульд өрсөлдөнө гэдэг ёстой бөөн кайф байдаг байх аа.

Гэтэл манай улстөрийн хулхидагч нарын ажиллагаа бол яг эсрэгээр явдаг: дандаа үйлчлүүлэгчийн буруу гэнэ. Үйлчлүүлэгчийн санал болгосон бүх юм угаасаа л буруу гэсэн дүрэмтэй. Яагаад гэвэл чадвартай үйлчлүүлэгч бага мөнгө авчирна. “Би ерөнхийлөгч болох гэж ерөнхийлөгчийн сонгуульд ороогүй” гэнэ ээ? Та тоглож байгаа байлгүй? Энэ чинь шууд амиа хорлосонтой л адил. Таны аз болоход, та бидэнтэй учирч... бид таныг аварч чадна. Та өөрийгөө аврагдчихлаа гэж тооц. Бид таныг нэрд гаргаад өгнө. Эхний ээлжинд наад товчийг чинь одоохон унахаар болгох хэрэгтэй. Яг индэр дээр үг хэлж байхад чинь тасраад унаг. Цамц чинь ярагдахаар та ичсэн царай гаргаад, ард түмэн таныг зөв хүн байна гээд танд итгээд ирэх байхгүй юу... За хар, энэ байна, амжилтанд хүргэх кампанит ажлын бүрэн хувилбар... энэ мөрний үнэ 100 доллар, энэ хуудасны үнэ 1000 доллар, бүгд нийлээд хагас сая доллар. Аа, тийм, та Кремлээс, саналын 15%-г бидний тусламжтайгаар авч ялалт байгуулах зөвшөөрлийг авчихаж чадахгүй биз?

Үнэхээрийн яг ингэж асуусан шүү. Юу ч гэж хариулмаар юм бэ дээ? Чадалгүй яахав дээ. Амаар ч, бичгээр ч, нотариатаар батлуулаад ч, эсвэл дээр үеийнх шигээр, цусаар нь бичүүлээд ч авч чадна. Гэхдээ хүсэхгүй байна. Зүгээр л, зэвүүн зантай болохоороо тэр. Яадгийн, тэр муусайн Кремлийнхэн шөнө нь унтахгүй, өдөр нь цонхоороо намайг харуулдаад л: “ Ирина минь, бидний гэрэл гэгээ - Муцуовна минь, хаашаа алга болчихов доо,чи минь ? Ирж зөвшөөрлөө авахгүй яачихав даа?”-гээд л шаналаад байж байг, гоё шд...

Оросод буцаж ирсэн орой намайг сонгогчидтой уулзуулахаар аваад явлаа. Уул нь би дандаа болгоомжилж,хэвлэлийн төлөөлөгчөө өмнөө явуулдаг байхгүй юу. Байдлыг газар дээр нь тандаад надад мэдээл гэж. Хэрэв цөөхөн хүн ирсэн байна гэвэл би замаасаа буцна: хоосон танхим улс төрч хүнд халтай юмны нэг. Америкт би сайхан юманд дасчихаад сонор сэрэмжээ алдчихаж, тэгээд шууд давхиад ирсэн чинь 500 хүний суудалтай танхимд 5-хан хүн сууж байдаг байгаа. Миний “мэргэжилтнүүд” зарлал наахаа дахиад л мартчихсан аж Марталгүй наагдсан хэд нь - өөр дүүрэгт, Москвагийн нөгөө захад наагдаж таарсан юм байх...

Барууны улс төрийн технологийн школ нь зуун настай. Тэнд ийм мэргэжил байдаг. Харин манайд бол одоохондоо байхгүй. Хагас дутуу зохиосон юм л байх. Гэхдээ би энэ залуучуудыг буруутган яллах гээгүй. Тэд сэргэлэнтэж өөртөө зах зээл зохиогоод, түүн дээрээ мөнгө хийж, чадмаг эргэлдүүлж байна. Санаа зовох асуудал бол энэ биш.

Хуучныг санагалзахад...

Сонгууль майн баярын жагсаалтай улам л адилхан болоод байгаа одоо цагаас эргэн харахад 90-ээд оны эхэн үеийн сонгуулийн кампани зөвлөлтийн цагийн кино шиг сэтгэл уярам мөртөө бодит биш санагддаг. 90 – ээд он бол Оросын ардчиллын романтик үе. Элдэв худлаа концепцгүй, хар пиаргүй, хаалгаа хуяглах шаардлагагүй...Сэтгүүлчдийн гарыг цайлгах, хэрэгтэй хүмүүст бөхөлзөх асуудал эхлээгүй байсан үе. 1993онд Орехово-Борисово дахь миний сонгуулийн штаб ердөө л таван урам зоригтноос бүрдэж байсан бөгөөд тэд нар улс төр гэх бухимдал дүүрэн тоглоомыг тэр чигээр нь тасралтгүй оюутны театр, зугаа цэнгээ болгон хувиргаж дөнгөсөн дөө. Нэг бол, сэтгэл мэдрэлийн больницийн эмч өвчтөнүүдтэй ахан дүүгийн харилцаа тогтоогоод /дараа нь сэтгүүлчид, Ирина Хакамада “6-р палат”-ныхан дотроо 3 - рт явж байна, Наполеон, хятадын хаан хоёын ард гээд л баалж байгаа юм/. Тэгснээ, нээх марзан пиво - баранд миний зургийг аваачиж наагаад пиво гүзээлэнгээ, “Энэ зурган дээр байгаа авгайн төлөө саналаа өгөөрэй” гэж нэг нэгийгээ ятгаад л. “Дажгүй авгай юм шиг байна, гадаа ийм хүйтэн байхад зуны сарафанчик өмсчихсөн, халуун цустай юм шиг байна, тээ?”... Бас тойргийн маань бүхий л хүнсний дэлгүүрт намайг оруулж оочирлуулна: “Ой, хараач тэр, манай нэр дэвшигч өндөг авч байна. Хэн гэдэг билээ, энийг чинь? Харакири билүү? Үгүй ээ, Матахари билүү? Биш ээ, Камасутра байх. Аа, үгүй, үгүй, одоо яг саналаа - Хакамада гэдэг шдээ”. Тэр сонгуулийн үеээр манай гэрийн хөргөгч пиг дүүрч, ойрын нэг хоёр сардаа дахиж дэлгүүр орох шаардлагагүй болж байсан юм даг.

Миний ухуулагчид ямар улсууд байсан гэж санана? Хэвлэгчдийн дүүрэг бол манай нийслэлийн хамгийн бөглүү газар байлаа. Нүүр нүдгүй шуурсан цасан шуурганаар, автобус, метро ч явж эхлээгүй байхад дайны үеийн блокадынхан шиг хоёр эмээ ороод ирнэ. Хөвөнтэй хүрэм, эсгий гутал өмсөөд, алчуур зангидчихсан, чарга чирчихсэн... Уран зохиол чинь хаана байна? Юун уран зохиол? Чиний тухай ухуулах хуудсууд. Алив аваад ир, энэ чарган дээр ачаад орхи... Ийм л байсан юм даа...1995 онд чарга алга болж оронд нь засаг захиргааны сан бий болсон. Би өөрөө энэ санг ашигласан болохоор сайн мэдэж байгаа юм. Миний “Общее дело” намыг бүртгэхээс татгалзах гэж байгаа сураг сонсогдов. Энэ тухай би санамсаргүй олж мэдэв: НТВ сувгийн сэтгүүлч Лобковыг сонгуулийн комиссийн байранд зураг авч байхад нь ширээн дээр байсан протокол дуран авайд нь ороодохож. Тэгээд надад хэллээ: танай намын цуглуулсан гарын үсгүүд дотор эргэлзээ төрүүлэм гарын үсгийн тоо байх ёстой хэмжээнээс илүү байна гэсэн шалтаг тавьсан байна лээ... Би шоконд орлоо, арай ч дээ, яаж ингэж нуруу руу минь хутга зоож чадаж байна аа? Би энэ гарын үсэгнүүдийг чинь Урал болон Алс Дорнодоор явж байж, алтны үртэс цуглуулж байгаа юм шиг угаасан бөгөөд шаардлагатай хэмжээнээс 50%-иар илүүг цуглуулсандаа бахархаж байсан байхгүй юу.

Тогтоол гартал ганц шөнийн л зай үлдсэн байв. Яг л, тэртээ арван жилийн өмнөх шиг: маргааш эрдмийн ажлаа хамгаална гэж байтал урьд орой нь над руу утасдаад таныг хассан гэж хэлж байсан юм. Нэг муу годгор охин ажилдаа хайнга хандсанаас болсон хүнд суртлын шалтаг олдож л дээ. Гэтэл би зөвлөлтийн үеийн энэ өндөрлөг рүү 10 жилийн турш, өчнөөн төчнөөн бэрхшээлийг туулан мацаж, одоо л нэг энэ марафон дуусч аяга усны бараа харна даа гэж бодож байтал усны оронд давс өгдөг байгаа, надад. Би яг галзуурсан мэт шалан дээгүүр өнхрөн чарлаж байв. ”Би чадахгүй нь, би ердөө чадахгүй нь...” Нөхөр маань намайг аварч билээ: комиссын бүх гишүүдийн гэрээр тэр шөнөдөө явж уулзаад тэднээр зөвшөөрүүлсэн юм. Тэгээд би эрдмийн ажлаа хамгаалаад доцент гэсэн үнэмлэх авч байлаа. Одоо энэ үнэмлэх миний бусад дипломуудтай хамт ширээний минь шургуулгануудын нэгэнд хэвтэж л байгаа байх. Харин тэр стрессээс “олж авсан” бамбай булчирхайн өвчин үүрд надтай үлдсэн дээ.

Энэ удаад шөнөжин Москваг хэрэн явж намайг аврах хүн байсангүй. Өөрөө л хөдлөх хэрэгтэй байлаа. Тайвшруулах эм, телефон, тэмдэглэлийн дэвтрээр зэвсэглэлээ. Эхлээд Черномырдины зөвлөх, нөхрийн маань найз Никита Масленников руу залгалаа:

-Чи мартаагүй биз дээ, Никита? Бяслагны салат, шарсан талх, шог дуунуудыг? Ээж ичиж зовоод, хаалгаа таг хаагаад суудаг байгаагүй юу? Никита, би цусаа урсган явж байж цуглуулсан юм шүү, гарын үсэгнүүдээ...

Дараа нь Лужковтой ажилладаг байсан Шахновский руу залгав:

-Ахан дүүс минь ээ, битгий буудаач дээ. Би чинь та нарын төлөө 2 жилжингээ гүйж, Москвагийн метроны санхүүжилтийг олж өгч байсан шүү дээ...

Дараа нь тэр рүү, тэгээд энэ рүү - хамаг л таньдаг хүн рүүгээ залгалаа. Утсаа чихэндээ барьсан чигээрээ унтчихаж. Өглөө 8 цагт утас маань амилаад, нэг цагийн дараа сонгуулийн хороон дээр бэлэн бай гэв. Одоо би юу ч санадаггүй юм, хэрхэн хувцсаа өмссөн, юунд сууж очсон энэ тэр ээ... Машинаар очлуу, эсвэл шуур унаад нисчихлүү, бүү мэд. Ямар ч л байсан яг заасан хугацаанд нь сонгуулийн хорооны дарга Рябовын өрөөнд газардчихсан байсан юм даг. Хав хар хувцастай, тэр аяаараа гашуудал илэрхийлсэн царайтай амьтан хивсний голд зогсож байлаа. Тээр цаана хивсний ирмэгт томоо гэгч нь ширээ, ширээний ард Рябов сууна:

-За, Ирина минь, яасан? Номхрохгүй нь ээ, чи? Яасан ч олон хүн таньдаг юм бэ

дээ, а? Эд нартай ресторон хэсээд л, хормойгоороо далласаар л байна уу?

Муу новшийг нам цохиод алчихдаг юм билүү гэсэн гэгээтэй санаа ороод ирэв. Гэвч дотоод дуу хоолой маань дорнын аялгатайгаар “Тэвч. Намтай болохыг хүсч байна уу? Тэгвэл тэвч, тэгэж байж л ялна” гэж шивнэв. Бас нэг явдал санаанд ороод ирэв: пиг дүүрэн хүн цугласан,сургуулийн хурлын танхим. Сонгуулийн өмнөх уулзалт. Ярвигтай, ёжтой асуултууд, орилоон чарлаан, би хариулаад л, зөвшөөрөөд л, эсэргүүцээд л, маргаад л...бүх юм байдгаараа хэвийн явж байв. Харин нэг өвгөн миний санааг зовоогоод байв.Тэр өвгөн хаалганы хажууд, таягныхаа толгойг хоёр гараараа атгаад дээр нь эрүүгээ тавьчихсан харж сууна. Цал буурал толгойтой, цэв цэнхэр нүдтэй, бурхан мэт царайтай ийм өвгөн. Өвгөн ч биш, мэргэн өтгөс гэх байх. “За энэ өтгөс одоо босч ирээд намайг будаа болгох байх даа. Зүс царай нь харваас л Гэгээнтэн шиг-иймэрхүү өтгөсүүд юу ч гэж хэлсэн олон түмэн дагаад л хошуурдаг даа”,- гэж айгаад л байн байн мөнөөх өтгөс руу хяламхийгээд л байлаа, би. Гэтэл өтгөс босч ирсэнгүй, намайг будаа болгосонгүй. Уулзалт дуусаад танхим хоосорлоо. Өвөө суугаад л байна.

-Би танд туслах уу?- гээд очлоо.

-Хэрэггүй ээ. Би ийм л юм гуйх гэсэн юм. Та нар яаравчлаарай. Наад ардчилалаа бушуухан шиг хийгээдхээрэй. Пожалуйста, би та нараас гуйж байна. Хурдхан шиг л хийхийг бодоорой. Үхэхээсээ өмнө, өрөөсөн нүдээрээ ч болтугай хармаар байна, тэрийг чинь. Баярлалаа.

Тэгээд би Рябов руу харан инээгээд:

-Би тантай ч ресторанд орж болно шүү дээ, Николай Тимофеевич? гэв.

-За за, чи явж бай.

10цагт сонгуулийн комиссийн хуралдаан эхлэв. Миний жижигхэн намыг хамгийн эхэнд хэлэлцэв. Рябов бараг л 40минут ярив. Өөр үед байсан бол ч, би түүний энэ үг хэлэх чадварыг бишрэн унах байлаа. Дандаа орос үгээр л яриад байгаа мөртөө, утга нь баригдахгүй, ойлгомжгүй. Үг дуугуй зөвшөөрөөд ч байгаа юм шиг, яасан ч зөвшөөрөхгүй гээд ч байгаа юм шиг. Нэг ярихаар нь надад найдвар төрөөд л, цаашаа ярихаар нь найдвар маань мөхөөд л... Элэг зүрх хоёр минь нэг бөөн юм болчихоод байж байтал Рябов эцсийн пауз авснаа:

-За яахав? Саналаа хураах уу? Ирина маань хүсээд байгаа юм бол яваг дээ, тийм үү?

“Яваг дээ” гэсэн код үгийг сонссон комиссынхон нэгэн дуугаар манай “Общее дело” намыг бүртгэхийн төлөө саналаа өгөв. Ийм л байна даа, эмээ минь, улс төрийн технологи гэдэг чинь.

Гэрийн даалгавар.

Тест №1

Улс төрийн технологичид таныг Загалмайтны баяраар мөсөн цоолгонд шумбаж сонгогчдод өөрийгөө шүтлэгтэй, зоригтой, хатуужилтай, эрүүл биетэй гэдгээ харуул гэж санал болгов.

1.Таны усны хувцас ямар байвал зохистой вэ?

a) битүү; б) салангад; в) дээгүүрээ нүцгэн;

2.  Та хувцсаа хаана тайлах вэ?

а)  машин дотор; б) үзэгчид болон хэвлэлийнхний нүдэн дээр; в) өөрийнхөө зураг, билиг тэмдгийг наасан халхавчны ард;

3.  Таны зүүсэн загалмай ямар байх вэ?

а)  алтан;  б) мөнгөн;  в) төмөр, энгийн утсан оосортой

4.  Цоолго хүртэл та яаж явах вэ?

а)  хөл нүцгэн; б) өндөр хадаасан өсгийтэй гуталтай; в) усны шаахайтай; г) таныг фракцийн чинь лидер гаран дээрээ өргөөд явна.

5.  Та ус руу яаж орох вэ?

a)  үсрээд шумбана; б) тусгайлан бэлдсэн шатаар бууна; в) цоолгоны ирмэг дээр суугаад, өөрийгөө загалмайлаад аяархан гулсаад орно.

6.  Уснаас гараад:

а) зуун грамм татаад, хэвлэлийнхэнд сэтгэгдлээ ярина; б) алчуураар биеэ ороогоод машин руугаа шургана.

За одоо оноогоо тоол: тоолох юм байхгүй, яагаад гэвэл энд байж болох цорын ганц шийдвэр - тэр муу технологичид болон тэдний энэ “гайхамшигтай арга хэмжээг” чөтгөр рүү тонил гэж хэлэх. Ер нь улс төрийн карьер хийж байгаа эмэгтэй хүн хэзээ ч теле - фото дурангийн өмнө усны хувцастай болон хагас, бүтэн нүцгэн гарч ирж болохгүй. Яагаад гэвэл, үгүйдээ л гэхэд, зурагны чинь хажууд “санамсаргүй” тэнгэрийн дагина шиг гоё биетэй фотомоделийн зургийг тавих, эсвэл гуяны чинь хавьцаа дугуйлж сум зураад, таныг целлюлиттэйгээ хэрхэн тэмцээд тэмцээд дийлэхгүй байгааг тайлбарлан бичих болно. Нэгэн шар сонин Диана гүнжийн теннисны талбай дээр байгаа зургийг тавиад ийнхүү бичсэн байсан шиг.

Үргэлжлэл бий...

start=-47 , cViewSize=50 , cPageCount=1

3 сэтгэгдэл:

null
Зочин

гутгаар хэсэг энд орцон байсан байнашд сая л олж уншивш дөтгөөр байгаам байна тээ

do (зочин)

ugui ee yahaw dee l bna da

LoveLove

сонирхолтой байна үргэлжлэлийг нь үтэр түргэн гаргаарай. :)

Сэтгэгдэл үлдээх



(нийтэд харагдахгүй)

(оруулах албагүй)
(HTML синтакс зөвшөөрөгдөөгүй)


(Зурган дээрх тоог оруулна уу)


 
Template by suckmylolly.com