ЯНЗАГАХАН : ИХ УЛС ТӨР ДАХЬ SEX /4-р хэсэг/

Мутарласан хэдэн үгс минь

Хэмнэлийн аясаар

Янзагахантай энд аминчилж болно

ИХ УЛС ТӨР ДАХЬ SEX /4-р хэсэг/

1-р хэсэг энд

2-р хэсэг энд

3-р хэсэг энд

Тест№2

Хуурах урлаг бол үнэн худал хоёрын харьцааг зөв баримтлахад л оршдог. Нэг аяга тутамд 5 дусал. Тэгвэл худал зүйл нь огт мэдрэгдэхгүй залгигдаад, төвөггүй сайхан шингэнэ. Улс төрч хүн зохиомол юмыг болсон явдлаас ялгаж салгаж чаддаг байх ёстой. Тэгвэл, асуудлын учир шалтгаан болон цаад эх үүсвэрийг нь олж чадна. Одоо би та нарт хэдэн түүх ярьж өгье. Эдгээрийн аль нь үнэн, аль нь худал болохыг таах гээд үзээрэй.

Эхний түүх

2005 онд над руу нэгэн залуу ирээд өөрийгөө ажилд авахыг санал болгов. Миний...албан ёсны дайснаар ажиллая гэв.

- Би болон миний хүмүүс тан руу зөөхий цацаж өндөг шиднэ. Танай офисыг бүслэн суух, хэвлэлээр та нарыг гүтгэн гүжирдэх, таны хэлсэн ярьсныг мушгин гуйвуулах гэх мэтийг хийж таныг байнгын тэмцэлд байдаг улс төрч гэж олон түмэнд харуулна. Үүний хариуд та намайг болон манай намыг санхүүжүүл.

Би түүнд, ийм маягийн пиар хаашдаа надад огт үнэгүй их хэмжээгээр байнга байдаг гэдгийг тайлбарлаад татгалзлаа. Залуу огтхон ч санаагаар унасангүй:

- За за, мөнгө төлөхгүй л байна биз. Би хаашдаа энэ бүхнийг хийнээ, манай нам өөртөө “оноо” олж авах хэрэгтэй байна. Манай улсад бусдыг гоочилж, гүтгэн дайрч байж л “оноо” цуглуулах боломжтой юм чинь...

Энэ залуу бол “Наши” хөдөлгөөний толгойлогч байсан юм.

Хоёрдахь түүх

Надад “Оросын хамгийн стильтэй улс төрч” гэдэг цол-шагналыг гардуулах болов. Би ер итгэхгүй байлаа, шагнал гардуулах дээрээ тулна гэдэгт. Шалгаруулалтыг интернэтээр явуулахад, таван хүн тунаж үлдсэн юм байж: Путин, Хакамада, Касьянов, өөр хэн ч билээ. Тэгээд би ялсан юм байх.Интернэтээр юу эсийг хийхэв дээ ийм юм байж болно л доо, гэхдээ энэ “ялалтыг” баталгаажуулаад олон түмэнд дэлгэнэ гэдэг бол байж болохгүй зүйл, яагаад гэвэл хэзээ ч байдаггүй байхгүй юу. Ерөнхийлөгчийг хэн ч, юугаар ч ялж болохгүй шүү дээ. Гэвч шагнал гардуулах ёслол боллоо. Фото зургийн ордны захирал Ольга Свиблова гарч ирээд ерөнхийлөгчөөс ирүүлсэн цахилгааныг уншлаа. Ерөнхийлөгч, би ийм, бүх талаараа сайхан сөрөг хүчинтэйдээ баярлаж байна гээд надад бэлэг явуулсан байв. Тэр нь миний дуртай Елена Мокашовагийн урласан пиджак байсан тул би шууд л өмсчихлөө. Надад яг таарч байв.

Гуравдахь түүх

Манай дээдсүүд маш их сүсэг бишрэлтэй улс. Тэр нь гэхдээ их өвөрмөц, прагматизм талдаа. Сүмд очиж мөргөхдөө диваажинд очихын тулд бус, харин одоо муу зүйл өөрт нь бага шиг тохиолдоосой гэж гуйна. Хэдий чинээ их нүгэл хийнэ, төдий чинээ их мөргөн, бурхан минь өршөө, тусал, авар гэж гуйна. Том түшмэл бүрийг хар мянган зурхайч, зөн билигтэн энэ тэр даган гүйж, түүний зүүдийг тайлж унших, элдэв ёрыг тайлбарлах, зурхайг нь бараг л цаг минутаар нь зурж өгөх, хэзээ үг хэлэх, хэзээ онгоцоор нисч болох гээд л түмэн зүйлийг түшмэлд зааж зөвлөдөг. Тэрэнд нь түшмэлүүд итгэнэ гэж жигтэйхэн. 1999оны сонгуулийн өмнө Немцов, Чубайс хоёр намайг нэгдье гэж ятгав. Уул нь би бие даасан депутат байсан юм. Тэгээд намайг “Общее дело” хэмээх жижигхэн намтайгаа баруунтны эвсэлд орлоо гэж их хурал дээрээ зарлахаар тогтов. Их хурал дээр хүмүүс нэг л айсан түгшсэн юм шиг хачин царайлаад байхаар нь би дотроо гайхаад л байв. Яачихаад байгааг нь ер ойлгодоггүй. Над руу харах харцанд нь айдас нуугдаад л байх юм. Би тийм айдас төрүүлэм харагдаад байгаа юм уу, эсвэл надад ямар нэгэн эвгүй асуудал тулгарчихаад байгааг мэдээд, надад болохоор хэлэхгүй байгаа юм уу? Тэгсэн, дараа нь учрыг мэдэхнээ, тэр өдөр 13ны өдөр, дээр нь Баасан гариг, бас нэмээд тэргэл сартай өдөр байсан, тиймээс ийм муу ёрын өдөр нэгдэх нь ямар ч сайн юманд хүргэхгүй, СПС/ союз правых сил/ эвсэл сонгуульд ялагдана гэж бүгд эвгүйрхсэн юм байж. Гэтэл юу боллоо доо? СПС сонгуульд ялсаныг санаж байгаа биз дээ?.

Дөрөвдахь түүх

Кремлийнхэнд зориулсан нийтэд хаалттай бассейн нээгдсэний дараахан ийм зарлал наасан байв: “Хүндэт үйлчлүүлэгчид ээ, бассейнд сэлэхийнхээ өмнө шүршүүрт орж биеээ угаана уу?” Долоо хоногын дараа:” Хүндэт үйлчлүүлэгчид ээ, биений алчуураар гутлаа арчихгүй байхыг хүсье” Гуравдахь зарлал хамгийн богино нь байв: “ ОО өрөө шүршүүрийн хажууд бий!!!”

Зөв хариултууд:

1. Үнэн. Гэхдээ тэр залуу “Наши”-гийн толгойлогч биш. Уул нь тун адилхан байгаа биз?
2. “Хамгийн стильны улс төрч” номинацийн шагналыг үнэхээр Ольга Свиблова гардуулах ёстой байлаа. Дугтуйгаа ч гартаа барьчихсан, тайзан дээр бараг гарчихсан байснаа, эргэж буцсанаа: “хэрэв би, энэ бол ерөнхийлөгч ялагдаж болохуйц цорын ганц сонгууль” гээд хэлчихвэл болох уу? гэж зөвлөлдтөл цаадуул нь “болохгүй ээ. Сонгууль монгууль гэж битгий ярь, зүгээр л дугтуйг нь өгчих” гэжээ. Надад өгсөн дугтуйн дотор нь “Хамгийн стильны жүжигчин” гэсэн бичиг байж билээ.
3. Бүгд үнэн.
4. Харамсалтай байна, харамсалтай байна... энэ ч бас бүгд үнэн.

Тест №3

Сонгуулийн өмнөх кампанит ажлын үеээр юун дээр хэмнэж болохгүй вэ?

1. Сурталчилгааны плакат ба хуудсууд дээр.
2. Хэвлэлийнхэн ба телевиз дээр
3. Тагнуулын ажиллагаан дээр
4. Олон нийтийг хамарсан арга хэмжээнүүд дээр

Зөв хариулт: Мэдээж, тагнуулын ажиллагаан дээр. Кампанит ажлын туршид тагнуулын ажиллагаа сайн байхгүй бол эцсийн мөчид өрсөлдөгчид чинь тань руу түмпэн дүүрэн хар будаг цацвал та хариулж амжихгүй болох аюултай. Жишээ нь, гудамжаар биеээ үнэлэгчид, эсвэл ижил хүйстэнтэйгээ явалдагчид жагсаад “Бид гомо болон лесбинүүд байна, нэр дэвшигч тэрнийг дэмждэг, түүний төлөө саналаа өгөөрэй” гэх мэтээр хашгираад явбал баларна шүү дээ. Дайснууд нь худлаа зохион байгуулж гэж ихэнх хүмүүс ойлгох боловч ийм юмнаас болж маш олон санал алдагддаг. Юмыг шүүж тунгаадаггүй олон хүн байдаг. Сайн сайхан юманд итгэхдээ яарахгүй, харин муу юманд шууд л, дуртайяа итгэнэ. Тийм хүмүүс, хэвлэлийнхний ачаар, засаглал руу тэмүүлж байгаа бүх хүмүүсийн амьдралын хэв маяг хэм хэмжээ нь муу муухай юм байдаг гэсэн хатуу бодолтой болсон байдаг. Овоо босгоогүй бол шаазгай юу гэж суух вэ гээд л. Тиймээс, цаг хугацаа их чухал: хэн нь хамгийн сүүлд нь хар шавраа цацаж амжих вэ? Гол том хөзрөө сонгуулийн өмнөх баасан гаригийн орой хүртэл сайтар нууж байгаад сүүлийн мөчид гаргаад шидэхийг л боддог. Шидүүлчих л юм бол яаж ч чадахгүй, хугацаа дууссан. Сайн тагнуулч л үүнээс аварна. Эсвэл өрсөлдөгчийн багийн хүмүүсийн шунал.

Намайг Санкт-Петербургад сонгогдож байхад миний тухай гутамшигтай ухуулгын хуудас галзуурмаар олныг хэвлэсэн байлаа. Тэр хуудсуудыг тараах ёстой байсан банди нар ахиухан мөнгө олохоор шийдэн, бидэн рүү ирж, эдгээр хуудсуудыг бүрнээр нь худалдаж авах уу гэж санал болгодог юм байна. Бид татгалзаад шууд шүүхэд хандсан. Ингээд өрсөлдөгчийн бохир өдөөн хатгалт нурж унав. Тэр банди нарын шунал биднийг ийнхүү аварсан хэрэг.

Өөрийгөө хатуужуулах дасгал.

Хувцасын шүүгээгээ онгойлгоод дараахь жагсаалтын дагуу хувцас хунараа ялга. Таны хувцаснууд дотор дараахь зүйлс байна уу:

1. Богино банзал/өвдөгнөөс дээш 15см/
2. Торон трико.
3. Ягаан, эсвэл шар өнгийн пиджак
4. Саатай, эсвэл шигтгээ, хуниасаар чимэглэсэн цамцнууд
5. Годе загварын банзал /хэрэв рост чинь 170см-аас намхан, хэмжээ 46-аас их бол/
6. Бариу түрийтэй гутал
7. Өндөр, нарийн өсгийтэй гутал

За одоо ийм хувцаснууд олсон бол бүгдийг нь уутанд хийгээд, гаргаад хогын савны дэргэд тавиад, март.

Мастер-класс

Хөөрхий Йорик: Владимир Жириновскийн мастер-класс

Владимир Вольфовичийн ачаар би эрэгтэй улс төрчдийг саармагжуулах маш үр дүнтэй универсаль арга нээсэн юм. 1993 онд, оросын төлөөлөгчид болох бидний хэдэн хүмүүс Финляндад очив. Тэр үед Орос улс Европын Зөвлөлийн гишүүн болох асуудлаар хэлэлцээр хийж байсан бөгөөд Финлянд улс зуучлагчийн үүрэг хүлээж байсан юм. Оросын элчин дээр болсон хүлээн авалтын үеээр би тамхи гаргаад асаасан чинь Жириновский орилоод явчихав:

-Хакамадаг тамхи татахыг нь хорь. Энэ ер нь юу юм бэ? Тэнэмэл депутат шүү дээ. Энэнд фракц байна уу? Байхгүй, энэнд ерөөсөө юу ч байхгүй. Тийм байж бас тамхи татаад байгаа юм даа.

Би тэгэхээр нь тамхиныхаа утааг Жириновскийгийн нүүр рүү үлээгээд суучихсан.

Дараа нь финляндын элчин рүү явж байх замд нөгөөх чинь дахиад л эхэллээ: Тэнэмэл депутат аа, пальто нь ядуухан, ээмэг бөгж нь тавхан копейкны үнэтэй... Хэрэв чи манай фракцид ирсэн бол бид чамд шуба өмсгөөд, бриллиант зүүлгэхгүй юу. Чи тэгээд баян цатгалан байхгүй юу? А, Хакамада?

Элчин дээр очоод бас л гэнэт үргэлжлүүллээ:

- Хакамада, сонсооч, а? Чи одоо тэнэмэл байхаа болиоч ээ,а? Манайхтай нийлээч...

Финнүүд бүр гайхчихав: Энэ чинь одоо юу яриад унав аа? Хакамадаг ОАЛНамд орох асуудал биш, Орос Улс Европын Зөвлөлд орох үгүйг ярьж байгаа биш билүү?-гээд. Миний тэвчээр барагдаж:

- Хөөш, Вольфович оо, чи одоо гэзэгнээс минь хичнээн чангаадаг юм бэ? Дурлачихаад өдөөд байгаа юм уу? Тэгвэл тэгээд тэрийгээ л хэлчихээч дээ.

Тэр дороо л Жириновский алга болчихдог юм байна. Би гайхаад, эргэн тойрноо хараад хараад түүнийг олж харсангүй. “Аанхаа, мэдэж авлаа, ингэж болох юм байна” гэж ойлголоо. Дараа нь энэ аргаа хэд хэдэн хүн дээр туршсан чинь яах аргагүй ажиллаж байнаа! Манай эрэгтэй улс төрчид тайзны ард элдэв хатгалт хийгээд ядаргаатаад байх юм бол тэдэн рүү учиртайхан харцаар хараад нүд ирмэчихэд л болчихдог юм байна лээ. Тэгэнгүүт л сүүлээ хавчаад зугтчих юм билээ. Элдэв хов живэнд орохоос үнхэлцгээ хагартал айна шүү дээ.

Жириновский бас ард түмний хар санааны гайхамшигт толь мэт хүмүүсийн хамгийн муу муухай бодол санаа, үйлдлийн тусгал болж өгдөг. Ярьж байгаа нь ч, хийж байгаа нь ч. Архи, мөнгө тараагаад л. Бид бол “фу, болохгүй” гэдэг зүйл Жириновскийд хамаагүй мэт аашилна. Хүнд 100рубль өгчихөд л чамд хайртай болчихно, үхэн үхтлээ чамайг хайрлана гэж итгэнэ. Өөр нэг хүн 200-г өгчихгүй л бол... Харин одоо тэрбээр өөрөө өөрөөсөө залхаж ядарсан байх шиг ? Нүдийг нь харахад л тэгэж харагдаад байгаа юм. Нүд нь үхчихсэн мэт, тэгээд хэрэгтэй үед хэн нэгэн хүн кноп дарахад түүний дотор магнитофон асаад яриад байгаа юм уу даа гэж санагдмаар болчихоод байгаа. Түүний энэ эцэс төгсгөлгүй марзаганалын бас нэг муу үр дүн нь гэвэл-тэр хэзээ ч “үндсэн бүрэлдхүүнд” орж чадахгүй. Тэр өөрөө өөрийгөө марзан амьтны тоонд оруулчихсан болохоор “чухал тоглолтууд” болоход түүнд орон зай олддоггүй. Тохитой томоотой, “серъёзный” хүнийг л төрийн том албанд томилдог. Тиймээс, хэдийгээр тэрбээр “олонд дэлгэрсэн” боловч энэ нь түүнд үр дүн авчрахгүй. Энэ байдал нь Жириновскийг зовоодог. Тэр шадар сайд, ерөнхий сайд болохыг хүсч байсан нь бүтээгүй:, хэн ч түүнд зөвшөөрөөгүй, хэн ч түүнд санал болгоогүй.

Харин нэг удаа Жириновский миний сэтгэлийг бараг уяраах дөхөж билээ. Би бүр эргэлзэж эхэлсэн шүү - тийм ч найдваргүй хүн биш ч юм уу? - гээд. Бидний хэдэн хүн Японд ганц хоногын ажлаар очоод заваараа дэлгүүр орсон юм. Тэгсэн,Жириновскийд нэг нүдний шил их таалагдаад авах гэсэн чинь өөрт нь байсан мөнгө нь хүрдэггүй ээ. Хүмүүсээс мөнгө гуйсан чинь хэн ч түүнд зээлдүүлсэнгүй. Тэгэхээр нь би зээлдүүллээ. Жириновский хүссэнээ аваад надад авчирч, энэ хараач, ингээд эвхчихнэ, ингээд тэнийлгэчихнэ, энэ нь ийм, тэр нь тийм, ийм гоё, ийм эвтэйхэн гээд л, яг л жаахан хүүхэд шиг баярлаад...

Владимир Владимирович Путинээс ямар нэгэн юм хуулбарлан дуурайх гэсэн чинь бүтдэггүй ээ. Бид хоёр дэндүү их ялгаатай юм аа. Хүйсний ялгаа маань бид хоёрын ялгаанаас хамгийн шалихгүй нь. Аа, би худлаа ярьж байна, нэг удаа Путиныг дуурайж үзсэн юм байна. Миний анзаарснаар, уулзалт зөвөлгөөн дээр хэн ч, юу ч ярьж байсан, бүр шал тэнэг юм яриад байхад ч гэсэн, Путин конспектлоод л бичээд байдаг. Эгээтэй л, “агуу ах” нарын амнаас унасан бүгдийг хичээнгүйлэн бичиж авч байгаа банди мэт. Нөгөөдүүл нь мэдэхгүй, өөрсдийгөө нээх их мундаг, ухаантай юм ярьж байгаа юм байна гэж бодоод, улам “чухал царайлаад” л...

Ер нь бол би, багш байсны хувьд, бичиж авахын чухлыг сайн мэддэг л дээ. Онц сурлагатан оюутнууд миний яриаг нэгд нэгэнгүй бичиж авч байгааг харахад их таатай байдаг байлаа. Тэгээд шийдлээ, онц сурлагатан шиг царайлж байя гэж. Тэмдэглэлийн дэвтэр аваад, “ерөнхийлөгчийн илгээлт” - ээс эхэллээ дээ. Владимир Владимирович илгээлтээ уншиж байхад танхимд надаас өөр бичиж авч байгаа хүн байгаагүй. Бүгдээрээ зүгээр сууж байхад, Хакамада л ганцаараа учиргүй сараачаад л... Тэмдэглэлийн дэвтрийнхээ гуравны нэгийг дүүргэж аваад, нээх сэтгэл хангалуун амьтан дэвтрээ хаалаа... Тэгээд дахиж түүнээ хэзээ ч нээгээгүй...

Хэрэв би чухал статусын этгээд байсан бол, Путины өөртэйгөө заавал протокол барьж харьцуулах гэж маягладаггүй энгийн занг нь хуулбарлах байсан. Нэгэн хүлээн авалт дээр ерөнхийлөгчтэй хэдэн үг солих зайлшгүй хэрэгцээ надад гарав. Гэхдээ, түүн рүү цувсан, социализмын үед ГУМ-д Финлянд гутланд оочирлодог байсан шиг урт дараалалд зогсмооргүй байв. Тэгээд, Путины явахыг нь хүлээж байгаад, хаалга руу алхаж байхад нь араас нь дуудчихав. Уул нь, протоколын дагуу бол, би - тог-тог-тог-тог - танхимыг тойрч гүйгээд, урдаас нь тосоод:

- Сайн байна уу, Владимир Владимирович! - гэх ёстой байхгүй юу.

Ерөнхийлөгч зогтусав. Хуучны кинонууд дээр, гол баатар нуруундаа буудуулаад яг ингэж зогтусдаг даа? Тэгээд маш алгуураар эргээд, гайхсан, зэмлэсэн харцаар камер руу хараад нойтон газарт унадаг даа?... Путин ч бас алгуурхан эргэв, гэхдээ газарт уналгүй, над руу яваад ирэв. Ерөнхийлөгчийн хувьд ийм элдэв маяггүй байх нь муу зүйл биш юм. Ярилцагчийгаа тольдох чадварын адил хэрэгтэй зүйл. Иймэрхүү аргыг хэрэглэхэд аймаар олон хүн өөрт чинь татагдаад ирдэг. Ерөнхийлөгчтэй уулзаад салсан хүн бүхэн түүнийг шүтэн биширсэн, түүнтэй 100% санал нийлсэн амьтан л байдаг. Харин дараа нь сонин сонин юм болоод эхэлдэг. Гэхдээ энэ тухай дараа ярья.

Ерөнхийлөгчийн тангараг өргөх ёслолын үеээр би ВВП-г хараад, хөөрхий минь, яасан хэцүү байгаа бол гэж бодож байв. Хааны ширээнд залрах ёслолыг дуурайсан энэ ёслол, энэ хивс... Энэ чинь ирээдүйн хаан гэж тусгайлан хүмүүжигдээгүй, улс төрч ч байгаагүй, зүгээр л энгийн хүн шүү дээ. Энэ чинь ямар жүжигчин хүн биш, Никита Михалков шиг морь унаад л Александр III болчихож чадахгүй шүү дээ. Тийм болохоор Путинд энэ хэдэн метр зайг, энэ сүржин хөгжмийн дор явснаас, засгийн газрын хуралдааныг хэдэн удаа хөтлөх нь хамаагүй амархан байсан байх. Ядаж байхад, хүмүүс “энэнээс хааны үнэр үнэртэж байна уу” гээд л шиншлээд байгаа нь хэцүү байлгүй яахав дээ. Путинээс хааны үнэр гардаггүй байсан.

Ельцинээс бол шиншилэх ч шаардлагагүй, хамар цоргитол хааны үнэр үнэртдэг байсан. Нэг яриа байдаг: Борис Немцов мужийн амбан захирагч бөгөөд ерөнхийлөгчийн баруун гар байхдаа Борис Ельциныг Ижил мөрнөөр зугаалуулж явж. Ельцин агуу мөрөний өргөн урсгалыг бодлогоширонгуй ширтэж байснаа:

-Арлуудыг яадаг шүү юм билээ, мэдэхгүй байна...

-Зогсоод, дээр нь хэвтээд биеээ шардаг л байх даа.

-Энэ арлууд бишээ, Курилын арлууд...

Би Борис Николаевичтай юу юу ярьж байснаа санадаггүй юм. Путинтай ярьж байснаа бол сайн санана. Ельцины дэргэд болохоор ухаан санаа самуураад, бие маань хөшчихдөг байсан. Аварга могойнд зайлшгүй залгиулах болчихсон амьтан шиг. Одоо залгилаа гэж мэдсээр байж өөрийн эрхгүй ам руу нь яваад байгаа юм шиг. Харин Немцов бол Ельцинтэй их өвөрмөц байдлаар харьцдаг байсан: харцаа Ельциных шиг болгоод /нүдээ бага зэрэг дүрлийлгээд, харцаа гөлийлгөөд/, тэгээд жижиг могой Немцов аварга могой Ельцин руу нүд салгалгүй ширтэн удаанаар, жинтэй өгүүлбэрүүдээр түүний толгойд хэлэх гэснээ хийнэ. Би болохоор Ельцинтэй ер яриа өрнүүлж чадахгүй: “Итали улсад ихэнх үйлдвэрүүд нь жижиг шүү дээ! Тэгсэн мөртөө улс нь болохоор баян!” – “ Мэд-нээ... Бо-д-ъё” Ингээд л дуусаа, бид хоёрын яриа.

Борис Николаевич бол ерөөсөө тэр чигээрээ гайхамшигт үзэгдэл. Хомо-сапиенсын сонгодог салбар зүйл - “улс төрийн амьтан” гэж нэрлэмээр юм уу даа. Улстөрч гэж их юм мэддэг хүнийг хэлдэггүй юм. Улстөрч гэдэг бол эх орныхоо түүхийг өөрийн амь шигээ, биеэ хамгаалах төрөлх зөнгийн түвшинд мэдэрдэг хүн юм гэдгийг Борис Николаевич өөрийн байж байгаа бүхий л байдлаараа яруу тодоор харуулан нотолдог байсан. Ельцинд энэ мэдрэмж цаанаасаа заягдсан. Тэрээр түүхийн гол утсыг маш сайн мэдэрдэг байсан боловч энэ гарамгай мэдрэмж нь мөн тийм дайны мэдлэгээр дэмжигдэж байгаагүйн улмаас ийм их буруу үйлдэл хийсэн дээ.

Ельцин хэдийгээр жинхэнэ хаан байсан боловч, хэзээ ч харгис дарлагч - тиран байгаагүй. Тиран хүнд дүрслэн бодох чадвар байдаггүй. Ельцинд бол байсан, тиймдээ ч тэрээр гэнэт яриандаа өөр юм хавчуулж хүмүүсийг үе үе “ангайлгаж” чаддаг байсан. Би жижиг бизнесийн Хорооны дарга байхдаа бөөн идэвхи зүтгэл болсон амьтан, лиценз, сертификат олголт гэх мэтийн учир утгагүй олон дүрэм журам, шаардлагыг цөөлөх санаа өвөртлөн ханцуй шумлан ажилдаа орлоо. Бүх юманд, оймсны уртын хэмжээнд хүртэл сертификат шаарддаг байсан гээд бод. Энэ бол хүнд суртлын рэкет байсан нь хэнд ч ойлгомжтой. Харин би энэ элдэв шаардлагыг цуцлах гэж хөөцөлдсөнөөр яамдуудын мөнгө олдог том сувгийг хаах гээд байхгүй юу... Ингээд намайг зайлуулах хэрэгтэй гэсэн шийдэл дээр бүгд нэгдчихээд байсан хэрэг. Тэр үед, Ельцин сард нэг удаа радиогоор чухал сэдвээр ярьдаг байлаа, тэгээд ээлжид ярианыхаа үеээр “жижиг бизнесийг хөгжүүлэх хэрэгтэй, Хакамада их хэрэгтэй ажил хийж байна, маш сайн”,- гээд хавчуулчихав. Цагаан Ордон дахь ширчигнэл тэр дороо таг болов. Дараа нь ерөнхийлөгч надтай тааралдаад, ихэд сэтгэл хангалуун инээж:

-За яасан, миний “хавчуурга” таалагдав уу?

-Их сайхан “хавчуурга” болсон шүү...

Оросод, нэг талаас бүх зүйл их төвөгтэй боловч нөгөө талаас -  их амар: хаантан зандарлаа л бол - барлагууд тов томоотой болчихдог.

1999 оны 4-р сарын 13нд, миний төрсөн өдрөөр Борис Николаевич надад эцсийн туслалцаагаа үзүүлэх гэж оролдсон юм. Өглөөний 10 цагт утас маань дуугарав.

-Ирина Муцуовна юу? Тантай Борис Николаевич Ельцин ярих гэж байна.

Үхсний чинь, чөтгөр ав, Ельцин бэ? Би чинь аль хэдийн засгийн газраас халагдчихсан, хаана ч байхгүй амьтан болчихсон байхад? Хэзээ байтлаа огцорсон сайд руу хар өглөөгүүр хэн нэг нь утасдаж төрсөн өдрийн баяр хүргэдэг байлаа даа? Тэр тусмаа улсын Ерөнхийлөгч шүү! Нэг дурак нь л надаар тоглоом хийж байна гэж бодоод утсаа шидээд унтах гэсэн чинь харилцуурт Ельцины санаа алдах дуу сонсогдлоо:

- Төрсөн... өдрийн... баяр хүргэе...

- Ой, баярлалаа, Борис Николаевич!

- Би...төрсөн... өдөр... мөдөрт... дургуй...

- Би ч бас дургуй ээ, Борис Николаевич!

- Тэгээд яахав?

- Юу яахав гэж, Борис Николаевич аа?

- Сонин... сайхан... юу...байна даа?

- Сайхан юм алга даа, Борис Николаевич. Та мэдэж байгаа. Аврах л хэрэгтэй байна.

- Хэнийг...аврах... гэж?

- Улс орноо, Борис Николаевич. Орос Улсаа!

- Тийм л дээ, би мэдэж байгаа... Бодож л байна... Өөр юмгүй юу?

- Өөр юмгүй ээ, Борис Николаевич.

Ельциныг утсаа тавьсны дараа л би нэг юм сөхөө оров. Тэгсэн чинь, унтлагын хувцастайгаа, хөл нүцгэн, харилцуураа ёсолж байгаа цэрэг шиг бариад, хамаг биеээ цэхлээд номхон зогсчихсон...хүүхэд маань асрагчтайгаа хамт над руу бүүр гайхчихсан... Дараа нь ухаантай хүмүүс надад тайлбарлаж өглөө: “Ира, чи ч ёстой “тоормос” юм аа. Пастернакаас илүү пастернакдчихаж. Чамд шууд л чиг өгсөн байна шүү дээ, чамд баяр хүргэх гэж утасдаагүй гэж: “би төрсөн өдөрт дургуй” - гээд. Хаантан чамайг тусламж гуйх болов уу гэж хүлээж байхад... “Борис Николаевич, намайг аваач... Хайр ивээлийнхээ гадуур бүү орхиоч, Борис Николаевич... ганцхан танд л найдаж байна, Борис Николаевич”, - гэх ёстой байхад, чи: “Улс Орон, улс Орон”...

Үргэлжлэл бий...

start=-48 , cViewSize=50 , cPageCount=1

2 сэтгэгдэл:

null
дурлагч

Хэхэ, зарим нэг талаараа манайхтай тун төстэй зүйлс гарч байна шөө энд.

Зочин

4-ийг дуусгав 5 хаа байна

Сэтгэгдэл үлдээх



(нийтэд харагдахгүй)

(оруулах албагүй)
(HTML синтакс зөвшөөрөгдөөгүй)


(Зурган дээрх тоог оруулна уу)


 
Template by suckmylolly.com