ЯНЗАГАХАН : ИХ УЛС ТӨР ДАХЬ SEX /6-р хэсэг/

Мутарласан хэдэн үгс минь

Хэмнэлийн аясаар

Янзагахантай энд аминчилж болно

ИХ УЛС ТӨР ДАХЬ SEX /6-р хэсэг/

Ийм хүмүүсээр хадаас хийх юмсан: олимпийн шигшээ багийн мастер-класс.

 Нэгдүгээр зүйл.

Тэд физик цохилтыг тэсвэрлэж чаддаг. Юу ч болж байсан, зовж зүдэрч байгаагаа ард түмэнд ярихгүй. Валентина Матвиенко автоосолд орчихоод, эмнэлгээсээ шууд, бараг л гипстэйгээ албан томилолтоор явж байгаа юм. Шанцев түлэгдчихээд, бусад хүмүүс ийм түлэгдэлт, арьс шилжүүлэн суулгах мэс заслын дараа хэдэн сар түрдэг сандал дээр суудаг байхад, тэрээр ажилдаа хоёр хөлөөрөө ороод, олны өмнө  гарч үг хэлээд л. Асуухгүй л бол, хэн ч юу ч ярихгүй. Энгийн хүн бол сүйдтэй юм болоогүй байхад л:

-  Ёо, би осолд орчихлоо!

- Юу гэнээ?! Пөөх, паах?!

- Ой, яана аа, ээж сүйд боллоо, эхнэр маань сүйд боллоо, хүүхдүүд маань сүйд боллоо. 

Гэтэл тэр сүйдтэй юмнууд нь: ээж нь түлхүүрээ гээсэн, эхнэр нь гутлынхаа өсгийг хугалчихсан, хүүхдүүд нь хамрын ханиад хүрчихсэн байх жишээтэй. Жирийн хүмүүс юмыг аймшиг болгон дүрслэх дуртай. Харин эд нар бол юу ч дүрсэлдэггүй. Тэд нараас хэзээ ч гэр бүлийнхнийх нь эрүүл мэнд, элдэв проблемны тухай та сонсоно гэж байхгүй. Тэд хуралдаан удирдаж л байна, томилолтоор явж л байна, харин тэдний бие сэтгэл ямар байгааг хэн ч мэдэхгүй. Зүрх нь өвдөж байсан ч, бөөр нь салж унаж байсан ч, цус харвах гэж байсан ч, тэдний нүүр царай хувирахгүй. Тийм жишиг байхгүй. Араатан шиг л тэвчинэ: сул дорой байгаагаа хэрхэвч ил гаргаж болохгүй, гаргах л юм бол - идүүлнэ. Энэ бол араатны ертөнцийн хууль.

 Хоёрдугаар зүйл.

Хувийн зориг - энэ бол бас л хориотой сэдэв. 1995 онд Ельцин засгийн газраа Чечен руу илгээлээ. Басаев, Масхадов хоёр тэр үеийн засгийн газрын гишүүд байсан цаг. Эхний уулзалт, жижиг бизнесийн тухай эхний яриа. Би ярьж эхэлтэл, Басаев миний яриаг шууд таслаад:

- Бид чамтай ерөөсөө ярихгүй. Бид зөвхөн оросуудтай л ярина.

Би чинь муу ч, сайн ч - албан ёсны төлөөлөгч, сайд хүн явж байгаа шүү дээ. Тэгэхээр нь би биеэ барьж чадаагүй, авалцаад хаяхгүй юу. Хуралдааны дараа Наталья Дементьева /тэр үеийн соёлын сайд/ бид хоёр бие засах газар хайж явж байгаад Грозный хотын хүлээн авалтын Ордонд төөрчихдөг юм байна. Эргэн тойронд тэр чигээрээ - эвдрэл сүйрэл. Хөөе, хүн байна уу...- хэн ч байдаггүй. Хоёр авгай ингээд өнгөрчээ, ядаж би Басаевтай хэрэлдчихсэн байж байдаг... Одоо автоматтай боевикууд гарч ирээд...Оросын жижиг бизнесийг надаас өөр хүн л төвхнүүлэх болох нь дээ... “Ничего, гарч л таараа”,- хэмээн үглэсээр Наталья  ийш тийш гарц хайн гүйгээд л байв. Харин би гэв гэнэт тайвширчихав. Бүр автоматтай боевикууд гараад ирэхэд ч цочирдоогүй. Тэд биднийг буудахыг завдсан ч үгүй: та нар төөрчихөж, бид гаргаад өгье гээд дагуулаад гаргав.

Москвад салахдаа Наталья надад шивнэв:

- Ира, чи битгий ай, дахиад тийшээ яв гэвэл би чамтай хамт явна, яаж ийгээд хоёулаа амьд буцаад ирнээ.

Тэгээд дараа нь дахиж хэзээ ч энэ сэдвийг хөндөөгүй, хэнд ч яриагүй. Ийм дотоод зоригтой хүмүүс байхгүй юу, эд нар чинь. Зүгээр нэг, парламентын жирийн гишүүн бол, ирэнгүүтээ л хүн бүхэнд ярина даа: “Би Грозный ороод ирлээ шдээ? Би ёстой буудуулах дөхсөн” - гээд л. Төрийн том түшээ бол тэгэхгүй. Хууль батлуулж дөнгөлөө, чухал бичиг баримтан дээр гарын үсгээ зурчихлаа, ерөнхийлөгчтэй уулзаж чадлаа гэх мэтээр гайхуулж бол болно. Харин халуун цэгт очсон, эсвэл бөөрөө авахуулчихсан байж би гүрийгээд ажлаа хийгээд явж байна гэх зэргээр хэзээ ч гайхуулдаггүй.

Гуравдугаар зүйл.

Гайхамшигтай ой санамжтай. Харсан хүнээ андахгүй. Төрийн албан хаагчдыг арван хуруу шигээ мэднэ. Зөвхөн дээд шатныхыг ч биш, орлогч энэ тэртэй нь бүгдийг нь мэднэ. Бүр нуугдмал байдаг тагнуулынхан, сөрөг тагнуулынхныг ч мэднэ. Толгойдоо картотек агуулчихсан мэт. Харцаа хүн дээр тусгангуут дотоод компьютер нь мэдээлэл гаргаад өгнө: хаана төрсөн, ямар албан тушаалд томилогдсон, тэрний холбоотон, тийм ирээдүйтэй гээд л. Бас хүний нэр усыг маш сайн санана. Хуучин гвардийнхан бол бүүр илүү гаргуун. Тэд бол хүнийг овгоор нь зогсохгүй, нэр, эцгийн нэртэй нь мэднэ, түгтрэхгүй хэлнэ. “Өчигдөр Иван Иванович, Иван Никифоровичид яриад байсан зүйл надад ер таалагдахгүй байгаа”. Юун Иван Иванович вэ? Юун Иван Никифорович вэ? Хэн юм болоо гээд би мэдэхгүй. Миний эцгийн нэрийг жирийн хүмүүс ер зөв хэлж чаддаггүй, есөн шидээр хэлдэг. Мацаевна л гэнэ, Мицуевна л гэнэ. Харин, төрийн түшээд болон тэдний туслахууд бол хэзээ ч буруу хэлж байгаагүй, анхнаасаа л, ямар ч түгтрэл бэрхшээлгүйгээр Ирина Муцуевна л гэнэ. Хамгийн анх миний бишрэлийг Рыбкин Иван Петрович төрүүлж байлаа. Тэрээр дөнгөж парламентын гишүүн болоод, хоёрхон сарын дараа гэхэд 450 гишүүнийг царай зүс, нэр усаар нь мэддэг, харьцдаг болчихсон байсан юм. Намайг вице-спикер болгочихсон чинь сандралд орсон шүү. Би чинь хуралдаан хөтөлж гишүүдийн нэрийг түгтрэлгүй хэлж байх ёстой шүү дээ. Гэтэл би албан тушаалыг нь л санамар аядахаас цаашгүй. Арай ч Станиславский шиг ”Нөхөр Сталин, уучлаарай нэр, эцгийн нэрийг чинь мартчихаж” гэхгүй л дээ. За тэгээд зун амралтаараа Юрмала явахдаа Думын гишүүдийн лавлах номыг аваад явлаа. Саарал зурагных нь хажууд овог нэр, богино намтар нь байх. Бүтэн сар цээжиллээ. Парламентад би тайзан дээр сууна, харин гишүүд - доор, танхимд сууна. 450 чулуу цуглуулаад парламентын моделийг хийлээ. Фракц фракцаар нь суулгаад, зурагтай цаасыг нь чулуугаар даруулаад. Зурагтай цаас+ чулуу, зурагтай цаас+ чулуу. Босоод, тайзан дээрээс харж байгаа юм шиг дээрээс нь харлаа. Тэгээд цаасан депутатуудаа хараад, энэ чинь тэр, тэр нь энэ гээд л цээжилнэ. Өглөө болгон дасгалжина. Ёстой жинхэнэ ялтны хөдөлмөр гэдэг л энэ байх! Нүдэнд торойх, ялгарах юм юу ч үгүй. Ялангуяа коммунист намынхан ер цээжлэгдэхгүй байв. Яг л ихрүүд шиг, “копидчихсон” юм шиг. Эрэгтэй эмэгтэйгээр нь ялгах ч хэцүү байгаа юм чинь. Бүгд л гантигаар сийлсэн юм шиг царайтай... Жириновскийн хүмүүс бол харин гайгүй, ялгагдаад байгаа юм. Харин коммунистууд болон засгийн эрхийг авсан намынхан бол ердөө л - клон клон клон. Тэгээд би гэнэт ойлгож байгаа юм, пээ ямар саарал байдаг бол тэнд гэж. Долоо хоногын дараа цаасан гишүүд маань норж ялзрах нь ялзраад, салхинд урагдах нь урагдаад ирэв. Амьд үлдсэнүүдийг нь цээжлээд л байв. Сүүлдээ ч бууж өгсөөн, дүүрч, юу л болбол болог! Ёстой дүүрсэн юм л болсон доо: гишүүн гараа өргөөд л байдаг, би нэрийг нь хэлж мэдэхгүй хүн чинь яахын, тэнэг юм шиг урдаас нь хараад л суугаад байдаг, хараад л суугаад байдаг... Өнөөх нь сүүлдээ минчийж уурласан амьтан ”Та нар сөрөг хүчнийхнийг үг хэлүүлэхгүй байна” гээд л орилно. Гэтэл би түүнийг үг хэлүүлэхгүй гэсэндээ биш шүү дээ, харин ч хэлүүлмээр байдаг. Ямар “тэр уурлаж улайсан нөхрийн микрофоныг асаагаадах” гэлтэй нь биш. Тэгээд би цаг сунжруулаад л, “шпи”-гээ харна. Өдөр бүр валидол уугаад, хуралдаан даргалах үедээ бол тайвшруулах эмийг атга атгаар нь ууна. Тэгэхгүй бол сандарсандаа, мэддэг нэрнүүдээ ч мартчихаж байгаа юм чинь. Харин хагас литр валерьянк уучихад Буддагаас дутахгүй тайван болчихно, тэгээд овог нэрнүүд аманд өөрсдөө л ороод ирдэг байлаа. Нэг мангар амьтныг ёстой нэг, энэ насандаа мартахааргүй болсон доо. Яагаав, нөгөө, хэн билээ дээ, байз... Өө, мартчихаж.

Хөндлөнгийн дагавар сэдэв.

Өөр гариг

2001 онд би “Шувууд” гэдэг францын баримтат кино үзсэн юм. Тэр кинонд шувуудын нүүдлийн тухай өгүүлдэг. Шувууд хэрхэн ой ухаанд багтамгүй хол зайг туулж, хэрхэн замдаа зовж зүдэрч байж амьд үлддэг, яаж их ядардаг, хаана амардаг гэх мэт зүйлийг энэ кинонд харуулжээ. Энд ямар нэгэн  экологийн үзэл санаа, асуудал хөндөөгүй, үйл явдлын өрнөл - сэдэв байхгүй, хэн ч хэнийгээ агнах гээгүй, “еэ бурхан минь, далавч нь мазутанд наалдчихлаа” мэтийн юм байхгүй. Бүхий л киноны турш дэлхийн бөмбөрцөг дээгүүр шувуун сүрэг нисээд л байна, нисээд л байна. Харин зураг авалтын гайхамшигтай техникийн ачаар үзэгчдид өөрсдөө энэ шувуун сүрэгтэй хамт, шувуудын дунд орчихсон нисч байгаа мэт сэтгэгдэл төрж байв. Яг л би шувуудтай хамт Нью-Йорк, Каирын утаа уугиулсан яндангууд, далай тэнгис, элсэн цөлийн дээгүүр нисээд байв. Бүтэн цаг хагасын турш далавчны дэвэлтээс өөр юм гардаггүй энэ киног дуусахад  би гэж шоконд орсон амьтан кинотеатраас гарч ирэв. Параллель ертөнц гэж байдаг юм байна, тэр ертөнц бидний ертөнцтэй ижилхэн хүчтэй юм байна гэдгийг гэнэт ухаарлаа. Иргэншлийн дутагдал нь, бид өөрсдийгөө л анхаараад – судлаад – тойроод - эргэлдээд байдаг, эргэн тойрноо ч гэсэн өөрийнхөө ертөнцийн л нэг хэсэг гэж хүлээж авдаг юм байна. Жинхэндээ бол хүмүүн бид эргэн тойрныхоо нэг хэсэг нь биш юм байна гэсэн таамаг надад төрлөө. Тэгээд энэ таамаглалаа шалгахын тулд би Малайзын зэрлэг шугуй руу явж байгаа экспедицийн багтай нийлэн хамт явлаа. Малайзад, Индонезтэй хиллэдэг зурвасын дагуух хоёр мужид хэдэн арван сая жилийн турш огт өөрчлөгдөөгүй ширэнгэ байдаг юм байна. Мөсдөлтийн өмнөх үеээс анхны төрхөө хадгалж ирсэн ширэнгэ. Малайзын энэ  ширэнгид хүн амьдрах бололцоо байхгүй гэнэ. Тайгад - болно, Амазонкийн ширэнгид ч чадна, харин Малайзынхад бол хүн амьдарч чадахгүй. Тэнд чийгшил ихтэй, наранд 50 хэм халуун байдаг. Бид дөрвүүлээ явж байв. Нөгөө гурав маань сайхан гэрэл зургийн төлөө юу ч хийхээс буцахгүй - далайн ёроол руу акваланггүй орох, могойнуудтай тэврэлдэн унтах, ургамлын үндэс, аалз хорхойгоор хооллох –ийм солиотой болчихсон, дүүрчихсэн эрдэмтэд - биологичид. Эднээс өөр хүмүүстэй параллель ертөнц рүү орох арга байхгүй:  оруулахгүй.

Би параллель ертөнцөд үлдэж ургамал болон хувирах гээгүй ээ. Одоо хувь хүний ийм төрлийн эсэргүүцэл дахиад моодонд орчихоод байгаа л даа. Хүн төрөлхтөн өөрөө өөрөөсөө зугтаж байна. Хамгийн сүүлийн үеийн моод нь - Гоа руу явдаг болж. Тэнд ганц доллараар овоохой түрээсэлж болдог. Хоол унд нь үнэгүй шахам. Тэгээд далайн эрэг дээр “өвс” татсан шээг, бүх юмаа мартаж болно. Тийшээ явж байгаа хүмүүсийн ихэнх нь гуч орчим насны уран бүтээлч залуус. Хамгийн нэр хүндтэй, мөнгө олдог хүрээнийхэн. Ийн зугтагсад улам олширч байгаа. Бүхий л юм байхад - мөнгө,  дээдсийн тансаг амьдрал, сонирхолтой мэргэжил – алга болоод л байгаа.

Би бол ганц л зорилго тээж явсан: өөр энергээр биеээ цэнэглэж ирээд энэ том хотдоо өөр орон зайг барьж байгуулах. Энэ ертөнцийг өөрчлөхийн тулд параллель ертөнцөөс цэнэг авах. Үгүй ээ, би улс төрийг яриагүй байна. Амьдралд хандах хандлагын тухай ярьж байна.

...Зузаан ноосон цамц, үстэй малгай өмсөөд, унадаг дугуйны тренажер саунд тавиад, хамаг чадлаараа жийгээд бай. Хоёр цагийн дараа, хэрвээ ухаан алдчихгүй бол, малайзын ширэнгээр явж байгаа европ хүнд ямар мэдрэмж төрдгийг та ойролцоогоор мэдрэх болно. Ойролцоогоор, яагаад гэвэл наад саунд чинь тоо тоймгүй олон төрлийн шавьж таныг хазахгүй байгаа шүү дээ?

Үргэлжлэл бий... 

Энэ ном www.orosshkolton.mn  сайт дээр шууд уншихаар орцон байна. Та эндээс үргэлжлүүлэн уншаарай. Тэнд байгаа юмыг би энд оруулаад бөөн зай... Дуустал нь уншаарай гоё ном шүү

start=-45 , cViewSize=50 , cPageCount=1

4 сэтгэгдэл:

null
MC Аав

өө гялай өө гялай
танкс

tartino

жинхэнэ хөдөлмөр

Зочин

гүэ яахуу эндээс уншихаар амттай юм кккк
5 цагийн дараа оройтож уншсанд уучлаарай ийм их хөдөлмөр гаргаж байхад хэхэ

Цовооноо

gui ene chin oilgohgui baigaa mortloo unshaad baihad yasan goy ed ve :D oilgohgui baigaa ch gesen bayrlalaa :D

Сэтгэгдэл үлдээх



(нийтэд харагдахгүй)

(оруулах албагүй)
(HTML синтакс зөвшөөрөгдөөгүй)


(Зурган дээрх тоог оруулна уу)


 
Template by suckmylolly.com